• Przenośna spektroskopia Ramana

    Rozproszenie nieelastyczne światła laserowego tworzy widmo drgań cząsteczkowych porównywane z biblioteką substancji. Rola: identyfikacja wstępna ciała stałego lub cieczy.

  • Spektroskopia FTIR-ATR

    Absorpcja promieniowania podczerwonego daje widmo drgań cząsteczkowych; przystawka ATR mierzy próbkę przez kontakt z kryształem bez klasycznej kuwety. Rola: identyfikacja wstępna materiału głównego.

  • Spektroskopia w bliskiej podczerwieni (NIR)

    Szerokie pasma nadtonów i kombinacji drgań C–H, O–H i N–H tworzą sygnał analizowany zwykle metodami chemometrycznymi. Rola: szybki przesiew i klasyfikacja materiału.

  • Spektrofotometria UV-Vis

    Mierzy absorbancję próbki w ultrafiolecie i świetle widzialnym; zależność od stężenia wykorzystuje się po kalibracji i kontroli zakresu liniowego. Rola: oznaczenie ilościowe lub test reakcyjny.

  • Fluorescencja rentgenowska (XRF)

    Promieniowanie rentgenowskie wzbudza atomy, a energia emitowanego promieniowania charakterystycznego wskazuje obecne pierwiastki. Rola: analiza składu pierwiastkowego.

  • Optyczna spektrometria emisyjna z plazmą indukcyjnie sprzężoną (ICP-OES)

    Atomy i jony wzbudzone w plazmie emitują promieniowanie o liniach charakterystycznych dla obecnych pierwiastków. Rola: ilościowe oznaczenie składu pierwiastkowego.

  • Mikroskopia elektronowa ze spektrometrią EDS (SEM-EDS)

    Wiązka elektronów obrazuje powierzchnię cząstek, a charakterystyczne promieniowanie rentgenowskie pozwala określić miejscowy skład pierwiastkowy. Rola: morfologia i miejscowy skład pierwiastkowy cząstek.

  • Spektroskopia emisyjna ze wzbudzeniem laserowym (LIBS)

    Krótki impuls laserowy tworzy mikroplazmę, a linie emisyjne stygnącej plazmy ujawniają skład pierwiastkowy powierzchni. Rola: szybka analiza pierwiastkowa.